Kerstgedachten

Ik schreef (anoniem) columns voor mijn badmintonclub. Deze ging over het rondsturen van kerstkaarten. Ook mijn sportvereniging maakt zich daar schuldig aan. Een vreemd kaartje weliswaar.

Schrijven over kerst rond deze tijd van het jaar is natuurlijk volkomen onlogisch en waarschijnlijk had dan ook niemand dit verwacht. Heel goed, want verwachtingen, zowel negatieve als positieve, zijn de moeder der alle kwaad. Ga het maar eens na. Tegenwoordig wordt er bijvoorbeeld van je verwacht dat je een kerstkaart stuurt naar al je kennissen. Zelfs die paar die je nooit ziet en alleen tegenkomt in een stoffig adresboekje, dat je compleet doorworstelt om, ironisch genoeg, maar niemand te vergeten, want dat kun je natuurlijk niet maken. Althans, dat is de gang van zaken in huize K. Eentje waaraan ik niet deelneem.

Asociaal, egoïstisch en saai; een mooie samenvatting van mijn persoontje in onder andere bovenstaand geval. Hoewel, een licht gevoel van schuld komt hier toch door de wolken schijnen. Als iemand vol enthousiasme vertelt dat er een ter gelegenheid van Kerstmis verstuurde wenskaart jouw kant op komt of is gekomen, valt het gesprek vaak even stil. Inderdaad, een tijdje blijf ik zweven op een keerpunt, dat men in een leven wel vaker tegenkomt. Een — in mijn geval schijnvrome — overpeinzing, gekenmerkt door een sfeer van vrede en welwillendheid; de kerstgedachte. Nu is de mogelijkheid gekomen iets te veranderen aan je algehele doen en laten. Al is het maar iets simpels als een ander mens blij maken met een stukje wenskarton. Want zo is het nou eenmaal. Iedereen raakt verheugd als er een kaart op de deurmat valt, waarbij ik er voor het gemak lustig op los generaliseer (zat ik deze column, ten behoeve van de woordspeling, nou maar kalm op een archaïstisch rijpaard voort te brengen). Zelfs het eerste t…euh…Dekker Almere stuurt een foto van zichzelf naar ons toe. Een betere kerstwens kun je je niet wensen. En dan heb ik het natuurlijk niet over de kwaliteit van de foto, de vertoonde sluikreclame of het feit dat ik met 62,5% van ons aller eerste nog nooit een woord gewisseld heb. Nee, het gaat om het idee; de gedachte.

Ziedaar de spreekwoordelijke aap uit de mouw. Bij mij gaat het ook om het denkbeeld. Het grootste probleem is echter dat die over het algemeen lekker warm in mijn hoofd blijft hangen. Daar is het immers een gedachte voor. Die aap komt alleen naar buiten tijdens het schrijven, wat je natuurlijk ook naar hartelust op de achterkant van de voorkant van een kerstkaart kunt doen, maar soit.

Min of meer al dit, en meer, schiet in een paar milliseconden door je hoofd. Wat zou je graag net zo'n enthousiasteling zijn als de persoon tegenover je of je in ieder geval vereenzelvigen met diegene. En toch blijf je, bedoeld of onbedoeld, vastzitten in je karakter, je principes, je idealen, je tekortkomingen, et cetera. Wat ben ik toch blij dat het nu de tijd van wederzijds begrip is. Hele stukken zouden er anders een heel stuk anders uit zien. Dus, bedankt voor jullie begrip! Voor, of beter gezegd van, mij dit jaar en waarschijnlijk vele volgende jaren geen gezellig kaartje met een voorgedrukte wens, die er alleen maar staat, omdat een marktonderzoek ooit uitgewezen heeft dat de vraag naar dat geschreven gegeven het hoogst is; "Prettige kerstdagen en een gelukkig nieuwjaar". Ik wens het u toe. Tot 2 januari, op de nieuwjaarsreceptie, waar ik u allen verwa…hoop te zien, om het gelukkige nieuwe jaar zonder tussenkomst van papier of monitor in te luiden.

En nu gooi ik het toetsenbord er bij neer, want ik moet voor iemand nog wat kaarten op de bus doen…zucht…vrouwen!

K.