Klapband

Dat was wat mij donderdag jl. in een grimmig Almeers bos overkwam. Verlaat door een uitgelopen telefoongesprek met mijn vader sprong ik op mijn roestig ros. Met nog 15 minuten op de klok om het traject Almere-Haven - Sporthal de Toekomstgroep af te leggen deed de adrenaline zijn werk en pompte mijn hart alsof het een inscriptie van Grundfos wilde ontvangen. Rond 20:50 uur kwam de satan der fietsenden om de hoek van het onaffe Almeerse kasteel kijken; een lekke band.

Een klapband welteverstaan. De killing koning onder de lekke banden. In de twee jaar dat ik iedere dag naar mijn middelbare school in Hilversum fietste, heb ik nog nooit zo'n exorbitante vorm van luchtexorcisme meegemaakt. Voordat het ongelukkige tot mijn door de kou op een lager pitje gezette brein doordrong, fietste ik nog een aantal meters door op mijn luchtledige binnenband, die inmiddels zijn functie had doorgegeven aan de minder competente velg. Van een bij Marktplaats op de kop getikte tweedehands fiets voor € 75,-, met twee uitgedoofde redenen voor een forse bekeuring, drie versnellingen, waarvan twee het licht hebben gegeven en de derde toevallig genoeg de derde is, twee door de wind geperforeerde licht- en luchtdoorlatende jasbeschermers en een zadel dat slechts door een plastieken tasje van mijn ex-werkgever op zijn plaats wordt gehouden, zou je toch verwachten dat die er nu helemaal de brui aan geeft. Niets was minder waar. Met gemak, maar ook met veel inspanning, had ik door kunnen fietsen. Uit respect voor het stuk roest ben ik echter afgestapt, mijzelf schikkend in het klemrijdend lot van mijn niet-rijdend krot.

Ondertussen was er ook weer tijd om zuurstof te vervoeren naar het topje van mijn hoofd en de activiteit daar aan te slingeren. Misschien kan ik terug- of doorlopen tot de eerstvorige of -volgende bushalte. Almere telt immers genoeg hokken, waar mensen samenkomen om collectief te wachten op een vervoermiddel of hun deconstructivisme te uiten en het windwerende glas door middel van een willekeurige stoeptegel een reden tot omsmelting te geven. Hmm, stop maar met dat zijsprongetje. Je portemonnee, met daarin je door het Rijk verschafte OV-jaarkaart ligt toch thuis. Nee, niet thuis; in de auto van je moeder. In je notebooktas in de auto van je moeder, om precies te zijn. Daar had die de hele dag al onaangeroerd gelegen. Mijn idee dat een draagbare computer die dag nuttig kon zijn sloeg ook nergens op.

We waren namelijk in België geweest, om een winkel, qua inrichting, leeg te halen. Mijn moeder heeft haar ludieke — en in theorie lucratieve — idee doorgezet en ondertussen is er een pand in het hartje van Haven gehuurd. De bestemming; een tweedehands kledingwinkel, gecombineerd met het administratiekantoor dat ze nu al heeft. In de jaren na mijn geboorte heeft ze ook acht jaar zo'n winkel gehad en nu komen de kringloopkriebels weer terug. De opgehaalde winkelinrichting kwam trouwens helemaal bij onze zuiderburen vandaan, omdat mijn oom, haar broer, een ander idee had voor zijn perceel aan die kant van de grens; een kunstgalerij. Interessant reclameachtig geleuter, maar het hield me bezig die dag :).

Hoe dan ook, ik besloot de moeder in kwestie te bellen en te vragen waar zij was met haar auto en mijn bewijs dat ik gratis met de bus mag rondscheuren. Net thuis, dus ik bedacht dat zij me wel op kon pikken bij SV Almere en me een lift naar de hal, waar échte sport bedreven wordt, kon geven. Na het uiteraard begeerlijke frame met wielen veilig vast te hebben gemaakt aan een nietsvermoedende lantaarnpaal bij de Grienden rende ik naar het grasrijke sportpark in de Marken, waar ik in een auto sprong. Zwetend zat ik me daar 10 minuten voor te bereiden op het verdere gezweet van die avond. Ik pakte mijn knip en rende naar binnen, waar de digitale klok mij liet weten dat ik slechts 15 minuten te laat was. Dan maar wat langer doorgaan.

Toen het claustrofobische bier rond 23:15 uur verlost werd door het koolzuur moest ik aan enkele barzittenden uitleggen waarom ik te laat was en waarom de onderkant van mijn hoofd leek op dat van een door een grasmaaier geschoren Kabouter Plop. De link naar België — nee, niet vanwege de lelijke mensen — en reclame voor een tweedehands kledingwinkel was dus snel gemaakt.

Rond middernacht ging het ondertussen bekende geluid van het alarm af. Nog nooit had dit gevolgen gehad. Een halfuur later kregen we van twee carnavallende travestieten achter de bar te horen dat de laatste ronde een feit was. De irrationele reden was dat ze voordat het alarm afging de boel wilden afsluiten. De inleving in een vrouwenrol ging wel erg ver ;).

Gelukkig rijden de bussen in Almere tot zo'n anderhalf uur na middernacht, dus ik had tijd genoeg om de laatste te pakken, uit te stappen bij de Grienden, mijn barrel op te halen en mijn weg lopend over de busbaan te vervolgen. Een hele busbaan voor mij alleen; heerlijk. Thuisgekomen heb ik mijn rijwiel in de schuur gegooid en een p(l)akkende oplossing uitgesteld tot vandaag, zaterdag.

Vanochtend heb ik al mijn technisch inzicht uit de kast gehaald en mijn fiets van alle kanten bekeken. Een methode die jammer genoeg nooit echt iets uithaalt. Na het loswrikken van mijn bijna in staat van ontbinding zijnde buitenband kwam ik tot de conclusie dat er een gat van een centimeter in mijn binnenband zat. Een gat waar ik met mijn huidige plaktechnieken niets mee kan. Sowieso was deze binnenband aan vernieuwing toe; hij zat haast half dubbelgevouwen in een te kleine buitenband. Eén brok ellende. Ik bedacht dat ik er gewoon even een nieuw stuk rubber in zou leggen. Na een ringsleutel te hebben gepakt — en daarna een andere, omdat die eerste niet paste — en wat aan de moeren te hebben gedraaid zag ik het licht. Twee uur zitten prutsen zonder enig resultaat is vrij nutteloos, dus laat een professional dit varkentje maar wassen. Maandag wordt mijn invalide velo opgehaald door het Fietsenpaleis en valide teruggebracht :).

Als die tweedehands kledingwinkel nou ook tweedehands fietsen in het assortiment gaat opnemen ben ik alvast de eerste klant.

K.

(Update: Zonet (dinsdag 8 februari) is mijn fiets in relatief perfecte staat teruggebracht door een gezellige fietsenspecialist. Hoera voor de uitvinder van outsourcing, in dit geval.)