Kleding

Mijn negende column voor de BVA. Waarschijnlijk de laatste, want de nieuwsbrief gaat stoppen. Dat wil echter niet zeggen dat ik ook stop met schrijven voor deze site.

Zo, dat is alweer een tijd geleden. De afgelopen keer kon ik geen gaatje vinden om een stukje te schrijven. Het leven van een weinig studerende student heeft ook zo z'n drukke periodes.

Deze keer had het te maken met een stage (die in Rotterdam, inderdaad, waar ik maar over blijf vertellen en wat ik na elke verliespartij steeds weer als excuus gebruik), mijn normale werk (freelance computer nerd, zoals dat in de volksmond heet) en de zojuist geopende tweedehands kledingwinkel van mij en mijn moeder (in Almere-Haven). Vooral in die eerste twee ging veel tijd zitten. Gelukkig is die stage bijna voorbij, zodat ik me wat meer op andere dingen kan concentreren. De kledingperikelen van de winkel laat ik lekker over aan mijn moeder. Zij heeft er zoveel meer verstand van. Zo'n 20 jaar geleden heeft ze in Zeeland ook een aantal jaar een tweedehands kledingwinkel gehad. Als ukkie kroop ik daar dan rond te banjeren tussen de kledingconsumerende massa.

Met de paplepel ingegoten en ondertussen weer volledig verleerd. Ik ben echt slecht in alles wat met kleding te maken heeft. De huidige mode interesseert me dan ook totaal niet. Je broek half afgezakt, je arm slechts door één mouw; ik zie er het nut niet van in. Dit vage gedrag is voor mij niet uit de kast gelegd. Generaliseren natuurlijk wel, maar dit is zo'n beetje het beeld dat ik heb van Almere Centraal.

Wat betreft de mode in de badmintonhal ben ik vaak ook niet correct bezig. Meestal speel ik in het koele katoenen wit. Tijdens een competitiewedstrijd probeer ik me wel in het BVA-geel te vertonen, maar het gaat nog wel eens verkeerd. Gelukkig komt een hoge pief je — terecht — altijd wel verbaal op je vingers tikken. Om boetes zit immers niemand verlegen. Zelfs een verlegen persoon als ondergetekende niet. Sommige mensen zouden, vanwege een (on)bepaalde manier van communiceren, misschien stoppen met waar zij vrij goed in zijn, maar ik vind het spelletje veel te leuk om dat in dit geval ook te doen. Daarbij ben ik ook niet goed genoeg om gemist te worden. Ik heb wel eens ontslag genomen om (een meningsverschil over) een kledingstuk en het karakter van mijn toenmalige baas; het deed mij (of hem) de das om.

Tot zover de onderwerpen waarvan ik me voorgenomen had erover te schrijven; wat relatieve reclame, een veelal vergeten verleden en mijn overbodige opinie over oproerige omstandigheden. Wat luchtiger kan ik het verder nog hebben over nachtkleding en het onvermijdelijke bruggetje naar de Nacht van Almere.

Een nacht met (z)onder meer geldige gezelligheid, menslievende muziek, gesponsord geel, belemmerende ballonnen, pluralisloze pyjama's, superfoute shortama's, bezette barkrukken, smakelijke saucijzenbroodjes en pretentieloze prijzen. Eigenlijk te veel om, vergezeld door een allitererend adjectief, op te noemen; je had erbij moeten zijn, is wat ik bedoel te vertellen. Grijp volgend jaar dus de kans op de tweede Nacht!

De kans op het lezen (of schrijven voor mij) van columns in de nieuwsbrief is er volgend jaar waarschijnlijk niet meer bij. Voorzover ik weet gaat de informatiebrief in het nieuwe seizoen niet meer door. Na een jaar zowel op de baan als achter de computer met betrekking tot badminton gezweet te hebben, is mijn glorieuze—kuch—carrière als columnist dan dus voorbij. Of er dit seizoen nog eentje komt, weet ik niet. Als het aan mij ligt wel, maar de toegevoegde waarde van de nieuwsbrief is, puur met oog op nieuws, inderdaad vrij laag.

In ieder geval bedankt voor het lezen en tot ziens!

K.