Staand. Zittend. Liggend.
Op 4 april 2019 overleed mijn vader. Dit was de speech die ik gaf op zijn uitvaart.
Nou, pa, je hebt jezelf mooi tuk. Als je had geweten hoeveel aandacht dit je zou opleveren, had je hier vast wel een stokkie voor gestoken. âWaar maken jullie je druk om?!â, ik hoor het je door de planken heen denken.
Ik zal het kort houden. Maar ik heb hier nog wat flarden staan. En we zitten hier nou eenmaal, dus je kunt net zo goed nog even blijven liggen.
Dat is toch die boze man op die fiets?
, hoorde ik deze week iemand gekscherend over je zeggen. Nee hoor, dat was die man, die zich vĂłlledig op de dingen concentreerde. Met hooguit een enorme frons. Ăcht boos heb ik je nog nooit gezien. Hoewel, er was de laatste jaren iets met een schapendame, die volgens mij het uiterste van je overtuigingen en oefenen vroeg..
Fietsen was wel echt je ding, en in mijn puberteit was je daarin ook mijn voorbeeld. Elke dag door weer en wind die 20 kilometer naar school. Want zo deed mân pa het ook. En net als bij jou is autorijden nog steeds niet m'n hobby. Maar dat zelf zeilen me nooit zo lag, heeft onbewust misschien altijd best een afstand tussen ons laten zitten.
Ook qua woordgrappen, spitsvondigheden en gepiel met taal konden we elkaar goed vinden. Iets wat ik amper van je geleerd kan hebben, dus dat moet via genen doorgegeven worden. En je hebt er jammer genoeg te weinig van meegekregen, maar je kleindochters zijn inmiddels ook al aardig op weg met hun eerste woordjes. Dus ik ben benieuwd.
Ik ben deze week trouwens nog een leuk stukje ironie tegengekomen, wat bijna geen toeval kan zijn. Als zeiler heb je natuurlijk aardig wat jachthavens gezien, en op veel plekken betaalde je netjes liggeld. En soms zat het je mee en spaarde je eens een nachtje uit, door voor anker te gaan ergens op het water.
Drie keer raden welke term de staat verzonnen heeft voor de kosten van je overnachtingen sinds afgelopen donderdag, waardoor ze nu al die besparingen weer bij je terughalen.
Jep, liggeld.
Volgens mij was het meest luxe ding in je caravan in Nederhorst een CD speler. Afgelopen week vonden we in je huisje de CDâs terug, die ik jaren geleden voor je brandde; je voorliefde voor gekke vrolijke deuntjesâvaak door vrouwen vertolktâkwam weer even naar boven. Ik heb lang overwogen om wat van die gekte hier te laten horen. Waarschijnlijk had je het helemaal top gevonden, maar ik heb het niet gedurfd. En misschien ging het toen helemaal niet om de muziek, maar om een aanknopingspunt voor weer wat contact.
Hoe dan ook, we zijn vandaag lekker veilig gebleven bij wat muziek van Ă©Ă©n van je favoriete films, wat pianomuziek die je recent nog mooi vond, een nummer wat ik toepasselijk vond, een liefdesliedje, en hierna nog wat van een Ierse zangeres, die je hoog had zitten. Als we hier dan toch zijn, dan ook maar met emoties.
Wat luxe betreft heb je sinds je verhuizing naar Almere wel een behoorlijke upgrade doorgemaakt. Je waagde je hier aan een eigen tv, een DVD speler, Digitenne, een centrifuge, en uiteindelijk zelfs een waterkoker. En u zult het niet geloven, maar hij knutselde ook zijn eigen zitvlakverwarming in elkaar. Ziet u het voor zich? Mediterend in een koud huisje, maar wel met een paar warme billen. Gemak dient de mens.
Spekken dat je de economie deed de laatste jaren, toen het geld dankzij je AOW niet op te maken was. Je leek je prima staande te houden in de consumptiemaatschappij, en je er bij neergelegd te hebben. Hoe zit dat toch?
Blijf op je hoede
, zei je me als we eens wat dieper gingen. Bijvoorbeeld voor het alsmaar complexer wordende leven. Iets wat je natuurlijk ook bij mij zag gebeuren zo door de jaren heen. Relaties, verhuizingen, een hypotheek, kinderen, werk, verzekeringen, afijn; u kent allemaal wel het systeem waar âie het vaak over had. Het leven simpel houden was je mantra, en dat is je aardig goed gelukt. Dat van mij is de twee extremen die zowel jij als m'n moeder zijn te combineren in mijn leven. En volgens mij lukt dat ook aardig.
En als je dan wel klaar was met een gesprek, stond je op, en zei je. ââNou, ik heb niks meer te liegen. Heb ik alles? Stuk in mân kraag? Lood in mân schoenen? Bord voor mân kop? Ja, volgens mij kan ik gaan.ââ
Bijna pa, bijna. Je bent alleen nog iemand een pakkie sigaretten schuldig. Bertus; sorry voor de vertraging, we hadden het even druk afgelopen week. Maar geloof me: die âŹ6,50 lag donderdag al netjes voor je klaar op zân aanrechtblad.
En hij was altijd op z'n hoede voor verspilling, dus dat laatste pakje Camel zit nu ook gewoon in zân binnenzak.
Zoân 35 jaar geleden zou je naar Nieuw-Zeeland verhuisd zijn. Over ergens een stokkie voor steken gesproken. Of eigenlijk een tentstokkie, als ik de wilde verhalen van je zus en mân moeder moet geloven. Volgens mij mag ik jullie alledrie wel voor die nacht bedanken, dus bij dezen.
Zonder had ik hier niet gestaan. En als het aan jou lag, had je dan zéker ergens anders gezeten.
Het was fijn om de helft van je leven met je mee te kunnen varen. Op sommige momenten wat intensiever dan andere, dat weten we allebei. Maar je hebt meâzonder m'n moeder en tĂłch met m'n moederâgenoeg wijsheid meegegeven. Bedankt.
Bedankt ook jullie allemaal voor het hier zijn vandaag, iedereen die afgelopen week voor me klaar stond, en Michelle en mân twee meiden in het bijzonder. Dit in m'n eentje doen was me niet gelukt :*
En dat is ook meteen het grote punt waarop we verschilden; volgens mij hoort hechten én onthechten er wél gewoon bij in het leven. Je hoeft de dingen niet alleen te doen.
Pa, ik heb niks meer te liegen. Volgens mij wordt het tijd om de trossen los te gooien, het ruime sop te kiezen, en de jachthaven voor altijd te verlaten.
Niet staand. Maar lekker liggend.
Nooit meer zittend. Maar wel( )varend.
Vaarwel :)